Je hebt je hele leven al kwalen, of kwaaltjes, je bent vaak ziek.
Geen grote ziektes, maar genoeg om je leven te vertragen.

Vroeger thuis was aandacht schaars. Wie het goed deed, viel niet op. Wie iets mankeerde, werd gezien. Zonder het te weten leerde je dat ziek zijn je een plek gaf. Dan was je welkom, dan hoorde je erbij, zonder iets te hoeven bewijzen.

Grenzen aangeven heb je nooit geleerd; doorgaan wel.

Je lichaam nam die taak over.
Elke klacht was een signaal.
Elke terugkerende ziekte een zachte, maar duidelijke grens.

Ziekte werd onbewust je noodrem.
Tot hier.
Niet verder.

Onder de kwalen en ziektes ligt wellicht een verlangen om er te mogen zijn zonder sterk te hoeven zijn. We kunnen hier samen eens naar kijken.

In alle rust.

Want je hoort er al bij.
Ook zonder ziekte